Home

 
Het laatste berichtje vanuit Zuid-Afrika...morgen is het namelijk zo ver…we gaan de patiënten die veel voor ons zijn gaan betekenen verlaten. Toch wel met pijn in ons hart.
Want hoe gaat het met ze aflopen? Hebben ze nog een toekomst voor zich? Zijn ze sterk genoeg om tegen deze nare ziekte te vechten?
Allemaal vragen die door mijn hoofd spoken. En ookal weet ik dat ik hier niet kan blijven, ik zal Dreamcentre nooit vergeten en ik zal het een mooi plekje in mijn hart geven.
Er wordt wel eens gezegd “het beste medicijn tegen ellende is loslaten” en hoe moeilijk het ook is, we moeten accepteren dat we niet alles kunnen veranderen. We hebben hier gedaan wat we konden en moeten daar trots op zijn.
We hebben van veel patiënten al afscheid genomen omdat ze naar huis gingen voor kerstmis. Dit maakt het morgen wel iets makkelijker om te vertrekken.
 

Soms kan een minuut een eeuwigheid duren en een maand in een seconde voorbij lijken te gaan.
Dat gevoel heb ik nu ook een beetje. Over een paar dagen gaan we alweer naar Nederland en dat terwijl ik nu eindelijk echt mijn draai hier heb gevonden en mij echt thuis begin te voelen.
 
Aan de andere kant is het ook heel fijn om weer naar huis te gaan. Het ziekenhuis is nu bijna helemaal leeg. Veel patiënten zijn naar huis om kerst te vieren. De meeste patiënten die er nog wel zijn, zijn te ziek om iets te ondernemen. En op zo’n moment merk je maar al te goed wat voor een invloed de patiënten op je hebben. Ik merk nu heel sterk dat de patiënten waar je een leuk gesprekje mee kan voeren of mee kan lachen er wel voor zorgen dat het leed in the Dreamcentre dragelijker wordt. Nu deze patiënten er niet meer zijn komt alle ellende extra hard op je bord!
 

Hallo allemaal,
Het is nu zaterdagmiddag en het is hier ongeveer 35 graden.
Wij zijn vanmorgen naar de begrafenis van Anele geweest.
Alle vrijwilligers zijn meegeweest en ook nog de ‘man nurse’ Sizwe Gwalo.
Hij ging mee met ons om het een en ander te vertalen en omdat het beter is om je te laten begeleiden door  iemand van hun volk .
Allereerst werden we om 9 uur door de taxi opgepikt.
Doordat de kerk in een wijk staat waar de taxidriver de weg niet weet hadden we met de zwager van Anele afgesproken bij een groot winkelcentrum in Durban waar we elkaar zouden ontmoeten.
Deze man heeft ons naar de kerk gebracht en verder begeleidt.
 
Anele stond voor in de kerk opgebaard en er waren al een aantal mensen,hoofdzakelijk vrouwen.
Deze vrouwen zingen onafgebroken liedjes in het zulu,echt om koud van te worden ,zo mooi als dat klinkt in een klein kerkje .

Hallo lieve mensen,
Het is toch al weer drie dagen geleden dat jullie van ons wat nieuws kregen via onze weblog.
Het nieuws was niet al te vrolijk maar we weten allemaal dat het er bij hoort.
We zijn daarna dan ook weer met frisse moed verder gegaan met de dingen waar we voor gekomen zijn,de patiënten het naar hun zin maken.
Dinsdagavond hebben we weer bingo gedaan,het was weer volle bak,er kwamen 53 patiënten opdagen.
De bingo ging al beter als vorige week maar al met al ben je er een hele tijd mee bezig.
 
Woensdagmorgen was er weer fysio in de tuin,dus eerst alle patiënten die meedoen naar de tuin brengen.
Renate en Martine hadden er niet op gerekend dat zij de gym zouden gaan doen maar algauw werd het stokje aan hun overgegeven en hebben  zij de hele gym gedaan.
Ze zouden pillen gaan tellen maar ja ,je kunt maar op een plek tegelijk zijn.

 
Dirk en ik zijn enorm blij dat we samen aan dit project zijn begonnen.. Het is zo fijn om mooie, ontroerende momenten te kunnen delen met een dierbaar iemand.
Ook op moeilijke momenten is het erg fijn als je dit bij iemand kwijt kan.
 
Maar wat doe je als je beiden niet lekker in je vel zit op dezelfde dag? Waarschijnlijk lijken we nog meer op elkaar dan we al dachten.
 
Maandag was geen goeie dag. Er hing in het ziekenhuis ook een apart sfeertje. Ik stond ’s ochtends al op met een slecht gevoel.
Toen ik ook nog eens te horen kreeg dat Anele, ons lieve meisje, was overleden knapte er iets bij mij. Ik zat er helemaal doorheen.
Voor Anele zelf is het beter zo. Ze heeft zo erg moeten vechten en moeten lijden dat ik op zich blij ben dat dit niet meer nodig is.
Toch had ik zo graag willen zien dat ze beter zou worden en een mooie toekomst voor zich had.

 
 
Vrijdag de 13e is voor vele mensen een ongeluksdag. Volgens mij moet ik meer uitkijken voor een zaterdag de 13e. We zijn dit weekend weer op pad geweest en er ging van alles mis! Haha! Maar natuurlijk hebben we ook hele mooie dingen beleefd hoor.
Laat ik maar gewoon bij het begin beginnen…..
 
Zaterdag werden we in alle vroegte opgehaald door de taxi. We gingen dit weekend naar Drakensberg. Voordat we daar waren hadden we nog een lang autoritje voor de boeg dus dat was mooi tijd om wat slaap in te halen.
 
Als eerste activiteit gingen we samen met een gids een grote wandeling maken door de bergen. Uiteindelijk zouden we dan uitkomen bij een grot waar tekeningen te zien waren die door de bosjesmannen vroeger zijn gemaakt. Iedereen was goed voorbereidt en liep op stevige sportschoenen behalve…RENATE. Ik had natuurlijk weer mijn mooie zwarte open schoentjes aan en voelde me op en top een stads meisje in de bergen!

Het is weer tijd om even wat te schrijven.
Natuurlijk om jullie te laten weten wat we allemaal meemaken maar tegelijk helpt het mij ook om even mijn hoofd leeg te maken.
De afgelopen dagen hebben we weer veel meegemaakt. Leuke, ontroerende, mooie en nare gebeurtenissen wisselen zich af.

Maandag is dan voor mijn gevoel echt het werk begonnen in The Dream Centre. De eerste week was zo rommelig dat ik maandag 8 december echt als het begin beschouw.
Aangezien ik Dirk de hele dag kwijt ben (degene die Dirk goed kennen zullen dit vast heel goed herkennen) en ik ook geen moeite meer doe om hem steeds te vinden schrijven we allebei dit keer ons eigen stukje. En ik ga lekker als eerste!!
 

 
WEEKEND!! Normaal gesproken betekent dat UITSLAPEN!!! Maaarr…hier niet hoor.
Zaterdagochtend werd ik door Papa (Dirk) wakker gemaakt om 04.45uur. jaja je leest het goed KWART VOOR 5!!!
Je kan je waarschijnlijk wel voorstellen dat ik niet gelijk vol enthousiasme uit mijn bed sprong.
Toen we allemaal fris en fruitig (voor zover mogelijk) waren, werden we rond 6uur opgehaald door de taxi. We gingen namelijk op…..SAFARI!!!
Jennifer, een vrijwilligerster van project “Agape” ging gezellig met ons mee en Aree (oftewel Ushi) bleef in The Dreamcentre.
Als eerste werden we gebracht naar onze lodge. Wow, wat een luxe. Een zwembad, een bar, een heerlijke bank, fijn bed en vooral..een WARME douche.
Deze lodge was in het plaatsje MTUBATUBA,probeer het maar uit te spreken.

Hallo allemaal,
 
Hier weer een verhaaltje uit (je gelooft het niet)het regenachtig Zuid Afrika.
Vandaag was het eens tijd voor mij (dirk)  om een verhaaltje te schrijven dus gaan we dat maar even proberen.
Vandaag was het een speciale dag voor The Dream Centre,het was kerstviering.
Ze vieren dit nu al omdat de nodige patienten met kerst naar huis gaan.
Dus terwijl jullie 5 december vieren zijn wij al met de kerst bezig,raar idee he.
 
Het was dus vanmorgen vroeg opstaan want er was een hoop werk te doen.
Dat vroeg opstaan lukt mij meestal wel want ik slaap aan de straatkant en aan de overkant is de sociale dienst waar de mensen om half 6 hun geld op komen halen,hele rijen die staan te wachten en hebben veel lawaai. (zie eerste foto)
 
De dames zijn om 8 uur in de keuken begonnen om daar de maaltijden voor de patienten te maken.

Jaja, jullie worden vandaag verwend met 2 berichten! Tjonge jonge wat een luxe. (vergeet dus ook niet het vorige verhaaltje even te lezen)
Ik word trouwens helemaal verlegen van alle complimenten! Hihi..
Uhm..even wat vragen van jullie beantwoorden…
1: er is hier wel tijdsverschil..het is hier 1 uur later dan bij jullie
2: het gaat heel goed met ons en we zijn hier helemaal in ons nopjes!
3: de vrijwilligersgroep is erg gezellig. We zijn hier met 6 personen. Martine van 18 (op haar weblog staan foto’s van ons verblijf www.) dan hebben we nog een echtpaar uit Nederland (Jan en Anneke) en een meisje uit Zuid-Korea. Haar hebben we al een nieuwe naam gegeven, namelijk Ushi! Als je foto’s van haar ziet begrijp je wel waarom! Haha

 
De vrijwilligersdag!! Hier hebben we erg naar uitgekeken. Vooral ik, als pabostudent kon niet wachten om naar die schattige kinderen te gaan.
We zouden om 9 uur opgehaald worden..dit werd verplaatst naar half 10 en uiteindelijk waren ze er om 10uur! Mooi op tijd dus!!
Als eerste gingen we naar “The tree”. Dit is een plek onder een boom (heel toepasselijk)  waar vrouwen samen komen om te bidden, te zingen en praten. Ook krijgen ze hier iets te eten en kleding. Er waren ook veel kinderen aanwezig. Het was erg indrukwekkend. Er kwam een klein jongetje bij ons zitten en die ging niet meer weg. Zat daar zo mooi rustig om zich heen te kijken. Op een gegeven moment ging hij weg en later zocht ik hem weer op. Toen hij mij zag greep hij gelijk mijn been vast en was niet meer los te krijgen! Ik heb dus al een nieuw vriendje! Haha! Hij staat ook op de foto’s.

En dan word je wakker na het eerste nachtje in The Dreamcentre. Je loopt naar het raam...opent het gordijn en je ziet....DE ZON!!! heerlijk!
Verder zie je al veel mensen aan het werk. Ze beginnen hier namelijk erg vroeg. De tuinman helaas ook. Deze was al erg vroeg in de ochtend het gras aan het maaien met veel lawaai. En laat mijn kamer nou precies boven de tuin zijn!!!

Om 9 uur werden we bij de receptie verwacht voor de meeting. Dus als echte Hollanders ben je er dan ook precies om 9 uur. We werden gelijk weer geconfronteerd met het feit dat we in Afrika zijn. Ze hadden maar even besloten om de meeting naar 11uur te verplaatsen! Wij hebben de klok en zij hebben de tijd!! Deze uitspraak klopt precies bij Afrika. We besloten om alvast boodschappen te doen.

We kunnen het nog niet helemaal beseffen maar we zijn toch echt in Zuid-Afrika. Het was een erg lange maar goede vlucht. Martine, ook een vrijwilligster bij the Dreamcentre reisde met ons mee. In totaal zijn we 30uur onderweg geweest waarvan we maar 12uur hebben gevlogen. De rest bestond uit wachten, wachten en wachten. Tja en wat ga je dan doen he? uhm..eerst heeel lang in de rij staan voor paspoortcontrole, beetje koffie drinken, mensen bekijken, je vader pesten ;) enz enz. We riepen steeds "ooh als ik er ben, duik ik als eerste mijn bed in". Nu zijn we er en het laatste waar we zin in hebben is slapen.

Hallo allemaal,
Op de valreep nog even een bericht van ons.
Het gaat nu ineens wel heel snel,volgende week zondag om 7.30 vertrekken we vanaf Dusseldorf het avontuur tegemoed.
We zijn er helemaal klaar voor en hebben er heel veel zin in.
Twee weken geleden zijn Willy Metekohy en Irma Elzinga bij ons op bezoek geweest,zij waren eerder dit jaar bij The Dream Centre als vrijwilliger.

Ze hadden heel veel bruikbare tips voor ons en hebben ons nog meer gemotiveerd,als dat nog mogelijk is. Bedankt.

We hebben de laatste maanden toch nog behoorlijk wat geld bij elkaar kunnen krijgen voor de reis, hier een aantal voorbeelden:
Op de school waar Renate stage loopt (obs de Marke Apeldoorn) hadden ze een inzamelaktie van lege flessen opgestart,de ouders konden lege flessen aan hun kinderen meegeven.
Deze aktie heeft ca €80,- opgebracht en is door de school aangevuld tot €100,-